سخن نــــــــــــــــور

عید شما مبارک..

sokhan-e-noor — Wed, 25 Mar 2009 18:54:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

فرا رسیدن عید میلاد امام حسن عسکری علیه السلام بر شما شیعیان مبارک

نوروزتان پیروز

حدیث: رسول گرامی اسلام حضرت محمد صلی الله علیه و آله فرمودند:

إستحیوا من الله حق الحیاء، من استحیی من الله حق الحیاء فلیحفظ الرأس و ما وعی ولیحفظ البطن و ما حوی ولیذکر الموت والبلاء و من أراد الآخرة ترك زينة الحياة الدنيا فمن فعل ذلك فقد استحيى من الله حق الحياء.

از خداوند چنانکه شایسته است شرم کنید، هر که از خدا چنانکه شایسته است شرم کند، سر و آنچه در بر دارد را حفظ می نماید (از گناه)، و شکم و آنچه حاوی آن باشد را نیز حفظ گرداند (از لقمه ی حرام و...)، و مرگ و بلا را به خاطر داشته باشد، و هر کس طالب آخرت باشد زینت این جهان را ترک کند، پس هر که چنین کند از خدا چنانکه باید شرم نموده است.

شرح:

ابتدا باید گفت صفت شرم در تمام کردار و حرکات و وجنات انسان وارد است. و شرم از خالق کون و مکان در تمامی اعمال و کردار آدمی باید نمایان شود.

شرم از خدای متعال در انجام واجبات به این صورت است که بنده ی او آن اعمال را به طور شایسته و پسندیده انجام دهد و محرمات و گناهان را نیز ترک گفته و از آن ها خودداری نماید.

حضرت رسول صلی الله علیه و آله این دو مطلب عمده را با مثالی چند عنوان نموده و چنانچه خوب دقت کنیم خواهیم دانست که حضرت به سائر ابعاد شرم نمودن از خدای متعال اشاره نموده اند.

نخست گناهانی که منشاء آن درون سر باشد را بیان نموده اند، اعم از فکر و تخیلات و نقشه ریزیها و باورهای اعتقادی و غير اعتقادی.

سپس در پی درون انسان که شکم او باشد رفته اند و آن نیز به غیر از معده و امور تغذیه ی انسان (حلال و حرمت آن)، که به قلب او نیز اثر می گذارد.

قلب انسان نه مقصود قلب صنوبری است بلکه همان ذات او و منشاء باور و اعتقادی انسان است. همانند مغز که باور آدم را تحلیل و بررسی می کند، قلب نیز آن را در خود جای داده و هضم می کند.

بسیاری از گناهان همانند: کینه، نیت بد، حسد، عدم راستی و صداقت (نفاق) و غیره در قلب (درون) انسان پرورش می یابد. چنانکه مسلمان این صفات را از درون خود بیرون نسازد در عمل و کردار او نمایان شده و به غیر از گناهی که مرتکب می شود، این انسان، از خدا بی شرمی کرده و با خدای متعال در صدد جنگ برآمده است.

به خاطر سپردن و در مد نظر داشتن مرگ و احوال قیامت (بلاء و عقوبت الهی)، انسان را کمک می کند تا به راحتی ترک گناه کرده و با این اقدام دلیرانه، از خدا شرم کند.

و اما دنیا و زرق و برق آن غالبا انسان را گستاخ کرده، به گناه کشیده و از انجام وظیفه ی بندگی در مقابل حق تعالی باز می دارد. بنابر حدیث شریف دیگر: "دنیا و آنچه در بر دارد دامی از دامهای ابلیس در مقابل فرزندان آدم است". اما از سوی دیگر انسان عاقل می تواند از این دنیا به گونه ای بهره مند شود که نه تنها به آخرت و دار ابدی او صدمه وارد نکند بلکه توشه ای سنگین و بارور شده برای عاقبت نیک این بنده باشد.

بنابر این، فراگرفتن محتوای این حدیث شریف و عمل نمودن به مضامین آن راهی است به سوی عاقبت نیک و تقویت کننده ی ارتباط آدم با خالق هستی. هر مقدار شرم بنده از خدای مهربان بیشتر شود مقام او در نزد پروردگار بلندتر گردد.

حدیث: امام صادق علیه السلام فرمودند:

الحیاء من الإيمان و الإيمان في الجنة.

شرم نمودن جزو ایمان است و عاقبت ایمان بهشت است.

شرح:

ایمان چیست؟ با بررسی بسیاری از روایات که در این زمینه سخن می گوید، ایمان، بنا بر توضیح فشرده، اعتقاد و باور و یقین را گویند. یعنی تمام اعتقادات انسان مسلمان گردآورده شده و آن ایمان است و فاعل آن مؤمن خوانده می شود.

ایمان ابعاد مختلفی دارد. یک بعد آن شرم است. چنانکه مؤمن فاقد این صفت شود ایمان خود را ناقص کرده است.

بهشت پاداش پسندیده ی مؤمنان است. اگر انسان مؤمن مراتب ایمان را تکمیل کرده باشد عاقبت او بهشت است. اما این در صورتی است که اعمال او نشانگر چنین ایمانی باشد. یعنی ایمان درونی تنها منجر به بهشت نمی شود و باید در جوارح انسان نمایان گردد.

پی نوشتها

ــــــــــــــــــــــــ

حدیث اول: نهج الفصاحه

حدیث دوم: المواعظ و النصائح

بر عمر لعنت..بشمار...

sokhan-e-noor — Fri, 24 Oct 2008 20:12:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

فرا رسیدن عید میلاد پیامبر اسلام حضرت محمد صلی الله علیه و آله و نیز

فرزند برومند حضرتش امام صادق علیه السلام بر شما شیعیان مبارک

فرمود رضا بغض عمر راه کمال است

زیرا که عمر دشمن حی متعال است

تا مهر برائت نخورد برگ عبوری

رفتن به بهشتی که خداگفته محال است

حديث:

حضرت صادق عليه السلام فرمودند: غیبت منما، زیرا که دیگران غیبت تو را خواهند نمود، و چاله ای را برای برادرت (فرد مسلمان) حفر نکن، زیرا که تو در آن خواهی افتاد، همانا آنگونه که مرام تو با مردم باشد با تو نیز همانگونه رفتار می شود.

شرح:

امام صادق علیه السلام در این حدیث گرانقدر بر مطالبی بسیار مهم اشاره فرموده اند. اولین آنها غیبت است.

پیشوایان معصوم علیهم السلام غیبت را اینگونه تفسیر می کنند: بیان حرف یا مطلبی در مورد برادر یا خواهر مؤمن خود و در غیاب او در نزد دیگران، که ناپسند و یا مایه ی نگرانی و نارضایتی او باشد.

غیبت نمودن یکی از گناهان بزرگ و عظیم است. و همانند جویدن گوشت مرده ی انسان مؤمن میباشد که خدای تعالی در قرآن می فرماید:" و لا یغتب بعضکم بعضا أیحب أحدکم أن یأکل لحم أخیه میتا فکرهتموه" و هیچ یک از شما دیگری را غیبت نکندآیا کسی از شما دوست دارد گوشت برادر مردۀ خود را بخورد و حال آنکه آن را ناپسند می دانید.

بدی غیبت تا حدی است که خدا از آنکسی که مرتکب این گناه گشته راضی نگردد تا صاحب آن، یعنی کسی که غیبت او شده است، عفو و گذشت کند.

دوم از مسائل بازگو شده دراین حدیث دام چیدن و مکر نمودن برای انسان مؤمن میباشد. نتیجه ی این دو گناه عظیم ـ غیبت و مکر و حیله ـ برای انسان عاقل همین مقدار کافی باشد که عاقبت وخیم آن به خود او باز گردد.

و در نتیجه، هر عمل و کرداری که با دیگران داشته باشیم به همان شیوه با ما انجام می شود. و مثالها و داستانها برای این مطلب در مد تاریخ بسیار بسیار زیاد است.

با هر طپشی که در دل آگاه است

یک لعنت بر عمر عدو الله است

حب علی و بغض عمر راه نجات

لعنت به عمر به آل حیدر صلوات

شهادت امیر مؤمنان علیه السلام تسلیت..

sokhan-e-noor — Sun, 31 Aug 2008 14:08:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

احادیث ذیل از فرمایشات رسول گرامی اسلام حضرت محمد صلی الله علیه و آله می باشد.

1- تلاوت قرآن، برترین عبادت است.

2- قرآن ثروتی است که فراتر از آن ثروتی نباشد و پس از قرآن فقر و تهی دستی نباشد.

3- خدای متعال، بلای دنیا را از شنونده ی قرآن برداشته و بلای آخرت را از تلاوت کننده ی آن بر می دارد.

4- قلبی که قرآن در آن جای گیرد، خداوند هرگز آن را عذاب نکند.

5- همانا قرآن،... ریسمان خدا و نور آشکار است. و حفظ کننده برای کسی که بدان تمسک جوید (چنگ زند). و مایه ی نجات برای کسی که از آن پیروی کند. پس آن را بخوانید؛ همانا پاداش شما به مقدار تلاوت شماست. در برابر هر حرف (از آیات قرآن) ده امتیاز است...

6- شخصی نزد حضرت رسول آمده و از دردی که در سینه داشت شکایت نمود. حضرت در جواب فرمودند: از قرآن طلب شفا کن. همانا خدای عز و جل می فرماید: ((و قرآن برای آنچه در سینه ها (از امراض) باشد شفاست)).

7- همانا حامل قرآن، سزاوارترین مردم به تواضع و فروتنی ميباشد، در خفا و آشکار. و همانا او سزاوارترین مردم به انجام نماز و روزه است، در خفا و آشکار. بوسیله ی قرآن (از راه ریاکاری) عزت نطلبید، و به همراه قرآن تواضع کنید تا خدا شما را بلند مرتبه گرداند...

تجسم قرآن در روز قیامت

امام صادق علیه السلام فرمودند:

هنگامیکه خدای متعال تمام خلق را در روز قیامت محشور فرماید... قرآن (بر هیکل آدمیزاد بسیار زیبا و خوشبو و...) مجسم گشته و در جانب راست عرش خدای عز و جل قرار می گیرد.

باری تعالی می گوید: قسم به عزت و جلالم و بلندی مقام خود، همانا احترام و اکرام خواهم کرد به کسی که تو را احترام کرد، و به تحقیق اهانت خواهم کرد کسی را که تو را اهانت کرد.

در فضیلت تلاوت قرآن

گفتار امام صادق علیه السلام:

1- ...هنگامیکه خدای متعال مؤمنین را در منزلگاههای خود وارد بهشت می کند. به مؤمن خطاب شود که: بخوان (از قرآن) و بالا رو. و او می خواند (و پیوسته به درجات بالا نائل گردد) تا اینکه به مکان و منزلت خویش رسد.

2- برای مؤمن سزاوار است که پیش از فرا رسیدن مر گ خود قرآن را تعلیم گیرد، و یا اینکه در صدد فرا گیری آن باشد.

3- قرآن عهدنامه ی خداوند به سوی خلق اوست. پس برای انسان مسلمان سزاوار است که در عهدنامه ی خدا نظر افکند و از آن پنچاه آیه در هر روز تلاوت نماید.

4- شخصی از حضرت سؤال کرد: جانم به فدای شما، من قرآن را از حفظ می خوانم. آیا اینگونه بهتر است یا از راه نگاه نمودن در مصحف (قرآن)؟ حضرت فرمودند: خیر. آن را بخوان و چنانچه نظر افکندی به آن بهتر است. آیا نمی دانی که نظر افکندن به مصحف عبادت است.

5- هر کسی که قرآن را بخواند و آیات را با چشم خود پی گیرد، بر والدین او (چنانچه در قید حیات نباشند) تخفیف (عذاب) شود و حتی اگر کافر (مرده) باشند.

آیا می دانید که؟!

برگرفته از کلمات معصومین علیهم السلام:

1- قرآن در روز قیامت به خدا شکایت می کند از کسی که در اختیار او کتاب خدا باشد اما آن را همانند دکوری قرار داده و بر روی آن غبار گرفته است. (یعنی از آن قرآن تلاوت نمی کند)

2- بوسیله ی وجود قرآن در منزل شیطان مطرود و دور می گردد.

3- ترتیل قرآن یعنی: همانند شعر آن را سریع و روان نخوانی و مانند شن آن را پراکنده قرار ندهی بلکه، به گونه ای آن را بخوانی تا قلب تو به لرزه در آید از ترس خدا و متحول شده، در نتیجه تغییر پیدا کنی.

4- منزلی که در آن تلاوت قرآن شود، برای اهل آسمان (ساکنان در آن) همانند ستارگان برای اهل زمین درخشش پیدا کند.

5- در منزلی که تلاوت قرآن در آن بسیار شود، خیر و خوبی نیز در آن کثرت پیدا کند.

ماه شعبان فرا رسید بیا..

sokhan-e-noor — Mon, 04 Aug 2008 20:27:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

فرا رسیدن ماه عظیم شعبان و مناسبتهای فرخنده ی آن، میلاد امام حسین و حضرت سجاد و حضرت ابا الفضل و آخرین نور عصمت حضرت مهدی علیهما السلام اجمعین بر شما مسلمانان گرامی مبارک

حضرت رسول صلى الله عليه و آله پیوسته می فرمودند: شعبان ماه من است. هر که یک روز از ماه مرا روزه بدارد بهشت او را واجب می شود...

حضرت سجاد علیه السلام در رابطه با این ماه به اصحاب خویش فرمودند: ای گروه اصحاب من، می دانید چه ماهی است؟ این ماه شعبان است و... پس روزه بدارید در این ماه برای محبت پیغمبر خود و برای تقرب به سوی پروردگار خود. به حق آن خدایی که جان علی بن الحسین به دست قدرت اوست، سوگند یاد می کنم که از پدرم حسین بن علی علیهما السلام شنیدم که فرمود: شنیدم از امیرالمؤمنین علیه السلام که: هر که روزه دارد شعبان را برای محبت رسول خدا و تقرب به سوی خدا، دوست بدارد خدا او را و نزدیک گرداند او را بکرامت خود در روز قیامت و بهشت را برای او واجب گرداند.

مستحب است در هر روز از ماه شعبان هنگام زوال یعنی (اذان ظهر) و در شب نیمه ی این ماه، صلواتی که منقول از امام زین العابدین علیه السلام باشد را بخوانند.

ترجمه ی فرازهایی از آن دعا:

بار خدایا، بر محمد و آل محمد درود بفرست، (همانا ایشان) درخت نبوت و جایگاه رسالت و محل رفت و آمد فرشتگان، و معدن دانش و اهل بیت وحی باشند... بار خدایا، بر محمد و آل محمد درود بفرست، (همانا آنان) پناهگاه محکم و دادرس پریشان بیچاره، پناه گریختگان و نگهدار وابستگان باشند... بار خدایا، بر محمد و آل محمد درود بفرست، (به تحقیق ایشان) پاکان و خوش کرداران و نیکان (باشند)، آنانکه واجب کرده ای حقوق آنها را و فرض کرده ای اطاعت و دوستیشان را (برما)... بار خدایا، ما را یاری کن در پیروی از سنت و روش او (رسول حق) در این ماه، و رسیدن به شفاعت او... تا اینکه ملاقات کنم تو را روز قیامت و از من راضی باشی و از گناهانم چشم پوشی کرده باشی و ثبت کرده باشی برایم از طرف خودت رحمت و بهشت را...

برگرفته از کتاب گرانقدر مفاتیح الجنان، گرد آورنده: حاج شیخ عباس قمی رحمه الله تعالی.

روشنگر ماه و مشتری می آید

در دهر برای رهبری می آید

بر منتظرین او بشارت دادند

گفتند که پور عسکری می آید

حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه فرمودند: دعا برای گشایش امر من کنید (یعنی ظهور آنجناب) چرا که در آن فرج و گشایش امر شماست.

این وعده ی ظهور است. آن را به خاطر بسپاریم. آری، او خواهد آمد...

اللهم عجل لولیک الفرج

یا رسول الله..

sokhan-e-noor — Mon, 07 Jul 2008 22:16:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

فرا رسیدن عید مبعث رسول گرامی اسلام حضرت محمد صلی الله علیه و آله بر شما مبارک

حدیث:

حضرت علی علیه السلام فرمودند: دنیا برای احمقان، غنیمت است.

توضیح:

فهمیدن این حدیث گرانقدر و نیز بسیاری دیگر از احادیث، وابسته به میزان علم و فهم مخاطب است.

مقصود از دنیا در این حدیث، دنیایی است که مورد جلب غضب پروردگار است. دنیایی که از مزایای دینی و اخلاقی به دور بوده و هماهنگی با فساد و گناه داشته باشد. یعنی زندگی نمودن در دنیا اما خالی از توشه گیری و بهره برداری برای آخرت و معاد.

منظور حضرت، عالمی است که بعضی از افراد با عمل خویش خود را شبیه به چهارپایان کرده و تمام غصه و پریشانی آنها خوردن و خوابیدن و خوش گذرانی است.

زندگی اگر اینگونه شود چه معنا و نتیجه ای خواهد داشت؟! هیچ.

حال که دانستیم دنیا در این حدیث چه معنا دارد، ادامه ی کلام حضرت برای ما واضح می شود.

غنیمت، در این حدیث به معنای سود و فائده آمده است. اما مقصود غنیمت در این حدیث بهره ای است که از راه حلال و شایسته کسب نشده و برای دار باقی و آخرت مشکل ساز باشد.

احمق، یعنی کسی که از عقل خود استفاده نمی کند و حقیقت را دیده اما نادیده می گیرد و کورکورانه قدم بر می دارد.به همین دلیل است که برای خود دنیا را غنیمت دانسته است.

بعضیها دنیا را هدیه ای از جانب خداوند برای انسان می دانند.

این پندار کاملا باطل است. خدای متعال، در قرآن مجید، این مقوله را با قاطعیت پیوسته نفی کرده است.

برای نمونه: آیه ی 185 را در سوره ی آل عمران و نیز آیه ی 20 را در سوره ی حدید ملاحظه نمایید. در پایان این دو آیه خدای بزرگ فرموده است: دنیا چیزی جز سرمایه ی فریب نیست.

مقصود همان دنیایی است که دور از رضایت خدا باشد. بدین وسیله، چنانچه انسان عقل خود را به کار نگیرد فریب دنیا خورده و به جای اینکه از خالق خود فرمانبرداری کند از شیطان دستور می گیرد.

الا ای که دارید عقلی و هوش

بگیرید پند خدا را به گوش

که این زندگانی دنیای خوار

فقط هست بازیچه ای طفل وار

نشاید که بارش به خواری کشی

بود لعبی و لهو و آرایشی

بلی زندگانی دار الفنا

نباشد به غیر از فریب و ریا

هدیه ی خدای منان برای انسان مؤمن بهشت است.

بهشتی که در آن هیچ عیب و نقص و درد و غمی نیست.

برای مثال: اگر شما بخواهید به یکی از دوستان خود هدیه ای را تقدیم کنید، آیا هر چیز خراب و مایه ی دردسر و بدی را به او می دهید و یا تا حد توان خود، سعی می کنید آن هدیه بسیار خوب و مرتب و مایه ی پسند او باشد. اینگونه نیست؟!

اگر ما اینگونه هستیم چگونه خدای مهربان که برتر از همه چیز است اینگونه نباشد و دنیایی که تمام شدنی است و پر از درد و رنج می باشد را تقدیم ما کند.

آری، شایسته است نعمتهایی که خدا به ما ارزانی داشته را شکر گذار باشیم، اما این نعمتها وسیله و کمک برای هدف والاتری است و آن رسیدن به بهشت می باشد.

ما مسلمانان وظیفه داریم تا این مطالب گرانقدر را ترویج دهیم. و افکار و پندارهایی که مایه ی فریب بشر است را از میان برداشته تا بتوانیم با هم تجارتی پر ثمر برای آخرت کسب کنیم.

سؤال و جواب:

بنابر توضیحات پیشین، آیا می شود انسان در این دنیا زندگی کند اما خدا از او راضی باشد؟ چرا که تمام سعی و تلاش مردم برای تحصیل بهره های مادی است!!

بلی.

استفاده نمودن از مزایای مادی اما در راه رضایت خدای عز و جل بهترین سود را برای ما در آخرت دارد. به این دلیل که خدای مهربان خود دستور داده است که: این دنیا تجارتخانه ای است برای روز قیامت. هر کسی که تلاش و کوشش خود را در این راه بسیار کند منفعت بیشتری را به دست می آورد.

***اللهم عجل لولیک الفرج***

تربیت روح

sokhan-e-noor — Fri, 09 May 2008 19:42:18 GMT

حدیث:

رسول گرامی اسلام حضرت محمد صلی الله علیه و آله فرمودند: هیچ سهولتی نیست مگر آنکه تو آن را سهل و آسان قرار دهی.

توضیح:

در این کلام گرانقدر، حضرت رسول صلی الله علیه و آله از زاویه ی روانکاوی با ما سخن می گویند. ایشان قدرت انجام وظائف هر انسانی را در روان و تلقین به ذات او دانسته اند.

این قدرت همان عاملی است که در جای دیگر به آن تصمیم و عزم گفته می شود و به این معنا نیست که خدای متعال در موفقیت انسان شریک نباشد.

توضیح بیشتر اینکه: از تو حرکت از من برکت.

مطلب تلقین به نفس حقیقتی بسیار مهم و عموما ناشناخته است.

انسان مسلمان باید از راه تلقین مثبت به نفس، خود را به سوی کمال سوق داده و از جهل و ضلالت دوری کند.

یکی از عوامل عقب ماندگی و جهل، سخت و دشوار پنداشتن وظائف است.

چنانچه کسی در پی تحصیل و طلب علم نرود به این باور که سخت است، کم کم این تلقین منفی انسان را بازنشسته کرده و از راه رسیدن به کمال مانع می شود.

بعضی کارها به خودی خود آسان است اما افرادی آن را دشوار می پندارند، در نتیجه آن عمل بر آنها حقیقتاَ دشوار می شود. اما بعضی اعمال دیگر که انجام دادن آن در حقیقت سخت است، افرادی با تلقین مثبت به نفس خود، آن را سهل و آسان می دانند و به راحتی آن را انجام می دهند.

مقصود کلام حضرت همین است. نه تنها کارهای آسان را سخت نپنداریم بلکه فراتر از این، مسائل سخت را آسان بدانیم تا بتوانیم به راحتی آن را انجام دهیم.

وظائف دینی همانند: نماز، روزه، حجاب، اخلاق نیکو و... تمام اینها با تلقین مثبت بهتر انجام می شود و ثواب بیشتری را خدای مهربان به ما عطا می کند.

حدیث:

حضرت رسول صلی الله علیه و آله نیز فرمودند: اندوه خود را بسیار مکن، آنچیز که مقدر شده است انجام می پذیرد و آنچه که روزی تو است به تو خواهد رسید.

توضیح:

مطلب قضا و قدر الهی بحث مفصلی است. توضیحات ذیل در این باره بسیار مختصر وفشرده است.

قضا یعنی خواست خدا، و قدر یعنی کمیت و کیفیت هر چیزی که در دنیا موجود است.

به عنوان نمونه: وجود آب در این جهان خواست خداست و مقدار و چگونگی وضع آن را قدر تعیین می کند.

قضا و قدر بنابر اراده ی خدای متعال انجام می گیرد، و هر کدام دلیل و حکمتی دارد.

به تعبیری دیگر مقدرات سرنوشت انسان است و تغییر و تبدیلی ندارد، اما بنابر بعضی روایات این امر استثنا پذیر می باشد.

مطلب این حدیث وظیفه ی انسان مسلمان را مشخص می کند تا از راه کمال باز نمانده و غم و غصه ی آنچه را که در سرنوشت او ثبت گشته نخورد.

سزاوار است هر مسلمانی، به مقدراتی که خدا برای او تعیین کرده است راضی و دلگرم باشد. همانا خدا ظالم نیست بلکه عادل و رحیم است. بنا بر این با بندگان خود دشمنی ندارد و آنچه را که خدا برای بنده اش می خواهد در صلاح و خیر بنده است.

مطلب دیگر که برای هر انسانی معین گردیده است، رزق و روزی اوست در دنیا.

مردم در این دنیا، از لحاظ اقتصادی بر سه دسته تقسیم بندی شده اند: ثروتمندان و متمولین، افراد معمولی (حد میانه)، فقیر و تهیدستان.

هر انسانی، در ظاهر، بوسیله ی جهد و کوشش خویش زندگی خود را تأمین می کند، اما در حقیقت خدای عز و جل آن را قبل از تولد یافتن انسان معین کرده است.

این مطلب (تعیین ارزاق بندگان) در روایات مفصلی بیان شده است. و بنابر مضمون یکی از روایات که امام علی علیه السلام آنرا فرموده اند اینگونه عنوان شده است: خدای متعال پیش از آوردن بنده هایش در دنیا رزق و روزی را برای آنان معین می کند و مسائل دیگری همانند عمر ایشان و... را نیز ثبت می گرداند.

حدیث:

حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند: چیزی همانند زبان سزاوارتر به زندان کردن و نگهداری نیست.

توضیح:

مقصود از زبان تکلم و حرف زدن است. این مسأله عموما کم به آن توجه می شود به همین دلیل است که حضرت به آن اشاره نموده اند.

ما انسانها اگر که بخواهیم مراقب رفتار و کردار خود باشیم بیشتر به افعالی که از جوارح ما صادر می شود مثل: دست و پا توجه می کنیم، اما زبان را جزو اعمال خود به حساب نمی آوریم.

عموما سرمنشأ تمام مفاسد اجتماعی و اخلاقی زبان است؛ چنانچه از زاویه ی سلبی به آن نظر افکنیم.

سزاوار است انسان پیش از سخن گفتن ابتدا در مورد آن فکر کند، اگر بیان نمودن آن حرف خیر باشد بیان نماید و اگر شر و بد باشد آن حرف را در قید و بند قرار دهد و فراموش سازد.

خدای متعال، تمام افعال و کردار ما را حسابرسی می کند حتی آن اعمالی که در دید ما کوچک و ناچیز بوده است. اگر آن اعمال نیک باشد، پاداش وافری به انسان می دهد و چنانچه آن شر و گناه باشد جزای آن را می دهد.

بنا بر این، سزاوار است هر مسلمانی به تمام افعال خود توجه بسیار داشته باشد مخصوصا زبان خود را نگهبانی کند.

اللهم عجل لولیک الفرج

sokhan-e-noor — Thu, 10 Apr 2008 19:53:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

حدیث:

امام حسن عسکری علیه السلام فرمودند: جدال مکن تا احترامت نرود، و شوخی مکن تا بر تو دلیر شوند.

معنای جدال چیست؟ چنانچه دو نفر یا عده ای برای ثابت نمودن حرف خود بر حرف دیگران و یا تحقیر طرف مقابل کلماتی را رد و بدل می کنند، به این عمل جدال می گویند.

می شود که سر و صدایی بلند شود اما نه به علت برطرف نمودن امر باطل و یا اظهار حق، بلکه بر اساس سوء قصدی که در قلب دارند مرافعه بر ملا می کنند. این حالت عموما از برخوردهای خشونت آمیز برخوردار است و از ملاطفت و آرامی به دور است.

به همین دلیل در اسلام جدال نمودن نکوهش شده. حتی اگر مطلب حقی در میان باشد باید به گونه ای دیگر آن را ثابت نمود و توضیح داد.

هر انسانی در مجتمع انسانی احترام دارد و چنانچه این انسان دارای مزایای اخلاقی بهتر باشد، مردم برای او احترام بیشتری قائل هستند.

اما اگر این انسان صفات نکوهیده ای را در وجود خود پرورش داده باشد مانند: طبیعت جدال و اظهار غضب و ... احترامش در نظر دیگران کم شده و شاید به درجه ای رسد که به او احترامی نگذارند و از او دوری نمایند.

خدای متعال بهتر از خودمان مصالح و خوبیها را می داند. به همین دلیل است که به وسیلۀ نمایندگان خود، که معصومین چهارده گانه علیهم السلام باشند، ما را تذکر داده تا عوامل احترام و کرامت خود را فراهم ساخته و حدود اخلاقی و اجتماعی را رعایت کنیم.

عامل دیگری که در صفات اخلاقی باید حدود آن شناخته شود صفت مزاح نمودن و خندان بودن با مردم است.

شوخی کردن با مردم در عموم در دیدگاه خدای متعال کار بسیار پسندیده و مطلوبی است، و پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله خود اهل مزاح بودند.

در روایات بسیاری این مطلب عنوان شده است مانند این روایت: روزی پیر زنی نزد حضرت رسول صلی الله علیه و آله آمده و عرض کرد: ای رسول خدا دعا بفرمایید که من وارد بهشت شوم. حضرت در جواب فرمودند: در بهشت جایی برای پیرزنان نیست. آن زن بسیار محزون گشته و به خانۀ خود بازگشت.

همسر این زن به عنوان حالجویی سبب غمناک بودن او را پرسید و سپس به نزد پیامبر آمد و در مورد این جریان از حضرت استفسار نمود. حضرت فرمودند: در بهشت جایی برای پیران نیست و هر فردی به حالت جوانی خود بر می گردد و سپس وارد بهشت می شود.

همسر تو ای مرد از بهشتیان است اما بر حالت جوانی خود بر می گردد و وارد بهشت می شود.

بیان این روایت نمونه ای است برای خلق نکوی پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم.

بنا بر این صفت شوخی نمودن عموما نکوهش نشده اما برای آن افرادی که حدود اخلاقی و دینی را رعایت نمی کنند اخطار داده شده است.

لازم به ذکر است که در احادیث بسیار عنوان شده است که چنانچه کلام شما از حقیقت به دور شده و دروغ باشد، بیان آن حرام میباشد و از نظر اسلام پسندیده نیست.

حتی در روایات بیان کلامی که مایۀ اذیت و ناراحتی شخصی باشد، اما مثلا در قالب جک و خنده آمیز، حتی این نیز مردود است.

لازم است که مسلمانان به هنگام گرد هم آمدن و در مجالس فرح و شادی حدود شرعی و اخلاقی این صفت را در نظر داشته و عمل خود را پاکیزه و خالص از حرام قرار دهند.

آن حجت حق که بر همه راهبر است

نامش حسن و حجت حق را پسر است

هم نسل محمد و علی و زهراست

هم مهدی صاحب الزمان را پدر است

حدیث:

پیامبر اسلام حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند: از بخل بپرهیزید زیرا که بخل پیشینیان را هلاک کرد، و آنها را واداشت تا بخون یکدیگر دست بیالایند و محرمات را بر خود حلال شمارند.

صفت بخل یکی دیگر از رذایل اخلاقی است. انسان بخیل ابتدا بر خود بخل ورزیده و سپس با دیگران اینگونه معامله می کند.

بنا بر این اول به خویش و بعد به دیگران ضرر می رساند.

چنانچه در مجتمع انسانی این صفت انتشار یابد آبادیها مبدل به خرابی و همبستگی و دوستانه زندگی کردن به تفرقه و دوری تبدیل می شود.

چه بسیار حقوقی که داده نشود و سرقتهایی که انجام پذیرد و یکی از اسباب این فسادها به سبب عامل بخل میباشد.

بیا از بخل دوری کن تو ای دوست

سخاوت را نمودن پیشه نیکوست

مگر نشنیده ای از قول احمد

بپرهیزید از این خصلت بد

بما اخطار شد از آن مؤید

هلاک سابقین از بخل آمد

بخون خویش دست آلوده کردند

محارم را حلال خود شمردند

چه خوب است متمولین و کسانی که قدرت مالی دارند، محرومین و مستضعفین را فراموش ننموده و حق را به صاحب آن بدهند.

به همین دلیل است که در اسلام حقوقی مانند: خمس، زکات، صدقه و غیره تعیین شده است، و مالیات گرفتن و مصادره نمودن اموال دیگران و سرقت ممنوع گردیده.

به عنوان مثال مالیاتی که امروزه در کشورمان و کشورهای دیگر اسلامی مشاهده می شود قول زور است.

برای تأمین احتیاجات اقتصادی و راه اندازی امور کشور از زکات و دیگر حقوق می توان بهره برداری نمود.

آن زحماتی که صرف ربودن اموال مردم می شود، کمتر از آن مشقتها را تحمل نمودن برای تبلیغ و معرفی حقانیت پرداخت حقوق شرعی اگر به کار رود، با سرعت بیشتر مردم قانع می شوند به حقانیت و فواید اجتماعی و معنوی آن.

اینگونه نیست؟!

سزاوار است در پایان این سخن، یادی از مراقد ائمۀ خود علیهم السلام در بقیع و سامرا که به ظلم و ستم اغیار ویران گشته کنیم و یقین دانیم که روزی آباد می شود، چه خوب است آن روز روز ظهور حجت بن الحسن المهدی عجل الله تعالی فرجه باشد

ویران اگر گردیده قبر عسکریین

هرگز نرفته نور حق یک لحظه از بین

اللهم عجل لوليك الفرج

میلاد دو نور..

sokhan-e-noor — Tue, 25 Mar 2008 13:59:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

شب را سحر آمد که محمد آمد

روز ظفر آمد که محمد آمد

بتهای حرم شکست و زان بشکستن

فریاد برآمد که محمد آمد

داستان ولادت حضرت خاتم پیامبران صلی الله علیه و آله بسیار است و در کتابهای معتبر همچون بحار الأنوار به تفصیل بیان شده است. دو نمونه از معجزاتی که در بدو ولادت اشرف مخلوقات یعنی حضرت محمد صلی الله علیه و آله رخ داد را بیان می کنم.

حضرت امیر المؤمنین علیه السلام می فرمایند: هنگامیکه رسول خدا صلی الله علیه و آله ولادت یافت، تمام بتهایی که در کعبه منصوب گشته بود به صورت به زمین اوفتاد، و هنگامیکه که شب فرارسید ندایی از آسمان شنیده می شد که: حق آمد و باطل از بین رفت همانا باطل از بین رفتنی است.

همچنین در روایات ذکر شده است که شب میلاد پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله تمام دنیا به درخشش در آمد، و تمام سنگها و کلوخها و درختان به خنده در آمده و همه چیز تسبیح خدای گفت در آسمانها و زمین...

حضرت رسول صلی الله علیه و آله می فرمایند: در سختی و آسانی تقوا پیشه کن (از خدا بترس).

پیشۀ خود را به عالم شیوۀ تقوی نما

خویش را وارسته از اندیشۀ دنیا نما

گر شما پیوسته می جوئید وصل دوست را

دوری از دنیای دون کن رو سوی عقبی نما

در زمان سختی و در لحظۀ عیش و نشاط

خویش را تسلیم آن یکتای بی همتا نما

در احادیث معصومین علیهم السلام متواترا نقل شده است که ترس از خدا: یعنی حذر نمودن از عذاب خدا، یعنی اجتناب و دوری از اعمال ناشایست و گناهان که موجب عذاب و مؤاخذۀ الهی برای انجام دهندۀ آن شود.

و در احادیث دیگر به ترس از خدا در پنهان و آشکارا توصیه و سفارش شده است.

بر هر مسلمانی واجب است تا کلمات رسول خدا صلی الله علیه و آله را آویزۀ گوش خود قرار داده و به آن عمل کند. کسی که خود اهل تقوا باشد می تواند با تمرین و آزمودن نفس خویش امتیاز بهتری را کسب نموده و آن کس که اهل تقوا نباشد کم کم خود را به آن عادت دهد تا خود نیز تقوی پیشه شود.

خلق را در هفده ماه ربیع

مژدۀ میلاد احمد می رسد

وز پی ترویج دین مصطفی

صادق آل محمد می رسد

حضرت صادق علیه السلام می فرمایند: بهترین عبادت معرفت خدا و فروتنی در پیشگاه او است.

کلام در معرفت خدا بسیار است اما به عنوان اختصار بهترین و صحیحترین راه برای رسیدن به مقصود در کلام حضرتش پیروی از کلمات معصومین علیهم السلام و جستجو نمودن در کلام ایشان است در موضوع معرفت خدای تعالی.

یک راه که مقدمۀ رسیدن به معرفت ذات لم یزلی است، اطاعت نمودن و تسلیم خدا بودن است در هر امری. چنانچه بنده ای این مقام را کسب نماید خدای عز و جل نور هدایت را در قلب او می افروزد و بنده به مقصود خود که معرفت خداست می رسد.

و اما فروتنی در مقابل خدا صفتی بسیار ضروری و لازم است چرا که هر چه انسان دارد از جانب خدا و به دست قدرت اوست. بنابر این سزاوار است که همۀ انسانها تواضع تام را برای خالق خود داشته باشند و آن کسی که اینگونه نباشد در حقیقت بر خدا تکبر ورزیده و از عمل خود پشیمان خواهد شد.

بهای نفس..

sokhan-e-noor — Sun, 16 Mar 2008 21:21:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

با هر تپشی که در دل آگاه است

یک لعنت برعمر عدو الله است

حب علی و بغض عمر راه نجات

هر کس که جز این ره برود گمراه است

بی بغض عمر حب علی نیست قبول

این است مرام همه اولاد بتول

بغض عمر وحب علی راه نجات

لعنت به عمر به آل حیدر صلوات

حدیث:

همانا برای نفسهای شما قیمتهایی است، پس آن (نفس) را نفروشید مگر به بهشت.

شرح:

اگر انسان در ماهیت و کیفیت وجود خود مقداری تأمل نماید، طولی نخواهد کشید تا به عمق حقیقت کلام حضرت می رسد.

اگر از زاویۀ فیزیکی به بدن خود توجه داشته باشیم به عجائب و خلقت زیبای آن می رسیم.

تا به حال دانشمندان علوم انسانی، جواب کافی را در مورد خصوصیتهای خلقت جسم انسان، در دست ندارند. و لذا دیده می شود در معضله هایی به جای اینکه بگویند سبب و جواب را نمی دانیم می گویند خلقت این جزء از بدن بیهوده است. اما اگر ایمان به کلام خدا و علم کافی به فرمایشات او می داشتند در جواب به خدا رجوع می کردند.

به هر حال برای پی بردن به مفهوم این حدیث و آشنا شدن با ابعاد خلقت وجود خویش باید که مطالعۀ دقیق و بررسی کامل در وجود خود داشته باشیم تا در نهایت به معرفت خدا رسیده و خود را به قیمتی جز بهشت نفروشیم.

در حدیث دیگر وارد است: هر که خود را شناخت پروردگار خویش را شناخته است.

یعنی خدایی که جسم تو را اینگونه دقیق و ظریف خلق نموده چگونه او را نشناسی و پی به قدرت او نبرده و به غیر او اقتدا می کنی؟!

درها همه گر به روی من بسته شود

گر چهره ز اشک دیده ام شسته شود

از بهر نجات از همۀ درد و الم

لعنم به عمر زیاد و پیوسته شود

حدیث:

همانا هر که نفس خویش را به غیر از بهشت فروخت، به تحقیق محنت و سختی برای او بزرگ گشته است.

شرح:

بحمد لله برای ما واضح است که هر نتیجه و عاقبتی غیر از بهشت جهنم است و به دور از رضایت خدای متعال.

در روایات بسیار ذکر شده است، هر آنکس که در غیر صراط مستقیم قدم نهاد در دنیا قبل از دار آخرت به شقاوت و بد بختی خواهد رسید. یعنی خود می فهمد که به راه خطا رفته و اگر نمی فهمید که خدا او را عذاب نمی کرد!!

بنا بر این هم در دنیا و هم در آخرت خسران و زیان کرده است. او مصداق کلام حضرت خواهد شد چرا که به وسیلۀ فروختن نفس پر بهای خویش به دنیای حرام، خود را ضایع نموده و آن بهای گرانقدر را از دست داده است.

برای مثال: کسی که در این دنیا سعی و کوشش برای فهمیدن کلام خدا در قرآن و فرمایشات نمایندگان معصومین علیهم السلام ننمود، به کجا می رود و چه سودی خواهد برد.

برای چنین شخصی زندگانی لذت بخش نیست و روز به روز نگرانی و غصه هایش افزوده می شود.

اما آنکسی که نفس خود را شناخت و در راه راست قدم نهاد و مقصد خود را بهشت دانست، به تحقیق لذت ایمان را می برد و مشکلات خود را به وسیلۀ عمل نمودن به دستورات الهی و فرمایشات معصومین چهارده گانه علیهم السلام حل می کند.

بیاییم و بهای نفس خویشتن را بهشت قرار دهیم. بیاییم و اعمال خود را بررسی نموده آنچه را که حرام است ترک کنیم و آنچه را که حلال است افزایش دهیم و آنچه را که بیهوده و یا نزدیک به حرام است رها کنیم. بیاییم شیعۀ حقیقی علی بن ابی طالب علیه السلام باشیم.

همدردی در اسلام..

sokhan-e-noor — Wed, 09 Jan 2008 15:21:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

باز در آتش غم جان جهان می سوزد

شمع می گرید و پروانه ز جان می سوزد

آفتاب نبوی چهره نهان ساخت مگر

که ز حسرت دل ذرات جهان می سوزد

از غم رحلت پیغمبر اسلام هنوز

در تن امت مرحومه روان می سوزد

در میان جسم نبی مانده و تنهاست علی

دل مولاست کزین داغ گران می سوزد

جسم بی جان پدر بیند و حال شوهر

زین مصیبت دل زهرای جوان می سوزد

بیشتر زانکه بسوزد ز یتیمی زهرا

دلش از غربت اسلام چنان می سوزد

که ز جان می گذرد در ره آئین پدر

خانه اش ز آتش بیداد گران می سوزد

شهر بطحا شده پامال شیاطین زمین

یثرب از کینۀ طاغوت زمان می سوزد

همدردی در اسلام..

حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند:

سرور اعمال انصاف داشتن با مردم است، و همدردی نمودن با برادر (ایمانی) در راه خدا، و ذکر و یاد خدا در هر حال.

حضرت علی علیه السلام می فرمایند:

همدردی کردن برترین اعمال است.

و نیز فرمودند:

بهترین نیکی همدردی نمودن با برادران (ایمانی) می باشد.

همدردی یعنی چه؟!

در روایات، همدردی را به قرار دادن انسانی خود را در مکان برادر یا خواهر ایمانی خود، و شریک ساختن خویشتن در مصیبت و درد او ترجمه می کنند.

معصومین علیهم السلام، حتی انواع و شاخه های مختلف همدردی، اهمیت و فضیلت این کار را بیان کرده اند.

گاهی اوقات همدردی نمودن دست کشیدن روی سر خم شدۀ یک انسان داغدیده است. در جای دیگر استفاده از کلام نیکو و صبر آمیز می باشد در مقابل یک دوست یا رفیق آسیب دیده.

به هر حال، همدردی نمودن نحوه های گوناگونی دارد و هر نوع فایده های زیادی را دنبال می کند.

فایدۀ مشترکی که تمام انواع همدردی در بر دارد این است: همدردی یک نوع احسان و نیکی است. چنین عملی انسجام و نزدیکی را میان مردم قویتر و پیمان و وفا را در بین آنها محکمتر نگاه می دارد.

چنانچه این صفت در جامعۀ انسانی به کار گرفته شود، هرگز بدی و بد حالی میان مردم کثرت پیدا نکرده و اگر که آن مصیبت و غم مورد جلوگیری و عبرت گیری باشد، به وسیلۀ همدردی، آن مصیبت در تاریخ تکرار نمی شود.

فایدۀ دیگر اینکه آن مصیبت، عظیم و زنده در دید مردم قرار می گیرد و شاید مردم از آن به نحوۀ ضرب المثل یاد کنند.

به عنوان مثال: حاکم دیکتاتور صدام یزید کافر (لعنت بر او و یارانش تا روز قیامت)، وجود او مایۀ عبرت است. اگر تمام مردم جهان با ملت مظلوم عراق همدردی نمایند دیگر همانند صدام کسی حاکم نخواهد شد. در مورد حکام دیکتاتور دیگر نیز همین مطلب وارد است چرا که یکی از عوامل جلوگیری از ظلم و ظالمان به کار گرفتن عمل همدردی در جامعه است.

حال که واژۀ همدردی و بعضی از انواع آن برای ما روشن گشت، دقت نماییم تا برترین نوع آن را شناخته و انجام دهیم.

ابتدا این حدیث شریف را مطالعه نموده و در معنای آن تفکر کنید.

امام صادق علیه السلام فرمودند:

امر ما را زنده نگاه دارید، خدا رحمت کند آنکو را که امر ما را زنده نگه می دارد.

امر، کنایه از هر کاری است که نام و شیوۀ اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام را زنده نگاه می دارد.

بنا بر این، اگر مسلمانی بر اساس فرمایش حضرت عمل کند شامل دعای حضرتش قرار گرفته و فراموش نکنیم که دعای معصوم مستجاب است.

همدردی در مقابل مصیبت اهل بیت علیهم السلام، یکی از راههای زنده نگه داشتن یاد ایشان، یعنی در حقیقت احیاء نام و یاد خدا و در نتیجه بقای اسلام است.

همدردی نه تنها موجب رحمت خدای تعالی است بر ما، بلکه یک وظیفۀ انسانی و اسلامی است.

انواع مختلف همدردی..

شرکت نمودن در مراسم عزا و سوگواری اهل بیت علیهم السلام، خود بهترین کار نیک و همدردی با ایشان است.

گریه نمودن، سینه زدن، زنجیر زنی، تعزیه خوانی و نیز قمه زنی یعنی ریختن قطراتی خون از سر، اگر چه اندک باشد، به عنوان همدردی با سید الشهداء امام حسین علیه السلام و یاران باوفای ایشان، تمام شیوه های مختلف همدردی است.

در بلاد هند و پاکستان، شیعیان دلسوختۀ اهل بیت، در موسم عاشوراء انواع مختلف همدردی و سوگواری را انجام می دهند. چه بسا آنها بیش از شیعیان ایرانی عرض ارادت خود را به ساحت مقدس معصومین علیهم السلام نشان دهند.

یکی از همدردی ایشان با اهل بیت امام حسین، راه رفتن با پای برهنه به روی سنگریزه های گداختۀ آتشین می باشد.

البته قابل توجه شما دوستان، در این عمل معجزه ای بزرگ خوابیده است. کسانی که این کار را می کنند معترف هستند که پای ایشان هرگز نمی سوزد با اینکه آن ریگها گداخته به آتش است.

این نوع عزاداری به گونه ای رواج پیدا نموده است که امروزه نه تنها شیعیان در پاکستان و هند این کار را انجام می دهند بلکه در سرزمنیهای مقدسی مانند عراق و سوریه و ایران و حتی در بعضی از کشورهای غربی مانند آمریکا و لندن و...، شیعیان دلسوخته گرد هم آمده و این مراسم را احیاء می نمایند.

در رابطه با عزای قمه زنی نیز چنین معجزه ای دانسته شده است. به خصوص افراد و مجموعه هایی که مأمور نظم و مراقبت دسته های قمه زنی هستند می گویند: با وجود اینکه افراد زیادی در این مراسم شرکت دارند، در بعضی اوقات لوازم این عزا (قمه) اندک است اما عاشقان امام حسین هر ده نفر، به عنوان مثال، از یک قمه استفاده می کنند اما هیچ یک از آنها مبتلا به مرض و یا التهاب و ورود میکروب در خون نخواهد شد.

نام این را جز معجزه چیز دیگر نتوان گذاشت.

آیا همدردی با اهل بیت علیهم السلام وهن مذهب است؟!

پرسش فوق مطلبی است که به طور شایعه میان اکثر جامعه های اسلامی پراکنده گردیده و موجب ساختار یک شبهۀ دینی شده است. (شبهه مطلبی است مخلوط از حق و باطل که باور نمودن آن موجب دوری از حقیقت می شود)

بسیاری از کسانی که پاسخ این سؤال را آری می دانند، حقیقت معنا و نتائج همدردی را ندانسته اند و به دلیل فقدان علم دینی به حد کفایت از روی جهل در جواب این سؤال بلی می گویند.

بعضی دیگر مصالح شخصی و اجتماعی خود را مقدم بر یکی از سنتهای کهن اسلامی کرده اند که آن همدردی است.

به چنین افراد می توان گفت:

چنانچه همدردی موجب وهن مذهب باشد، نماز که ستون دین اسلام است نیز وهن مذهب است چرا که در مقابل دید یک انسان کافر ایستادن و خم شدن و به روی پیشانی به خاک افتادن عمل بیهوده و خلاف مقام و شخصیت محترم انسانی است.

همچنین به آنها می گوییم:

چنانچه همدردی مانند نماز واجب می بود، شما نیز چون به ظاهر مسلمان هستید چاره ای جز عمل به آن را نداشتید. اما حال که در روایات این عمل واجب شناخته نشده بلکه آن را عملی بسیار نیک (مستحب مؤکد) گفته اند، مسلمانان در این صورت می توانند آن را انجام داده یا ترک کنند.

بنا بر این همدردی را وهن نامیدن به چه عنوان؟!

آیا اعتکاف در مساجد را کسی وهن می نامد؟!

باید گفت: همدردی نمودن حتی در مقابل دید افراد اجنبی و کسانی که با دین اسلام آشنایی ندارند نیز نیکو و بسیار خوب است چرا که آنها را با حقیقت مقام یک انسان و قیمت نفس او آشنا می سازد مخصوصا اگر آن انسان امام معصوم باشد.

بسیاری از اجانب هنگام موسم عاشورای حسینی به تماشا نمودن عزای امام حسین علیه السلام و در مراسم همدردی حضور داشته اند. آنها با دیدن چنین صحنه های داغ و جگر سوز توفیق هدایت و دست یافتن به راه راست را پیدا نموده اند. همچنین با دیدن حقیقت دوستی و وفای هزاران عزادار امام حسین، حقیقت مظلومیت حضرت را درک می نمایند.

البته باید دست افراد اجنبی را خالی نگذاشت و به آنان کتابها و مجله هایی که مصیبت اهل بیت و سنت و هدف همدردی را شرح می دهد داده و با ایشان ملاقاتهایی شود تا سؤالهای آنان کاملا پاسخ داده شود و شبهه ای در این میان باقی نماند.

بیان و رد یک شبهه..

کسانی که با عملی مخالف هستند و در صدد جلوگیری از آن برآمده اند به شیوه های مختلف، ابتدا سعی دارند آن را در مقابل دید دیگران بد جلوه داده و یا آن را یک عمل بیهوده القاء کنند. در نتیجه کم کم عواطف مردم از آن عمل متنفر گردیده و دور می شود.

امداد رسانی و کمک خونی به کسانی که مبتلا به مرضهایی مانند کم خونی می باشند خود یک عمل بسیار نیک است. انسانی که از نظر طبی بتواند به وسیلۀ دادن خون به دیگز افراد کمک رساند نباید در این راه کوتاهی کند.

در این زمان و در هر زمان دیگر نیازهایی مانند مطلب فوق در جامعۀ بشری موجود می باشد و خیرین در این راه کم و بیش زحمت کشیده تا همنوعان خود را از خطر مرگ نجات دهند.

به چه دلیل در موسم عاشوراء اطلاعیه های بسیاری در خصوص امداد رسانی خونی در جامعۀ اسلامی منتشر می گردد؟!

فراتر از این، افرادی پیش از حلول دهمین روز از ماه محرم، سوگواران امام حسین علیه السلام را از شرکت نمودن در مراسم همدردی و قمه زنی نهی کرده و ایشان را تشویق و ترغیب بسیار می کنند تا در گروههای امداد رسانی خونی شرکت نمایند!!

آنها می گویند: عاقل نیست آنکسی که به وسیلۀ خون خود انسانی را نجات ندهد بلکه در مقابل خون خویش را روی زمین ریخته و اسراف نماید!!

در جواب و نقض این شبهه می گوییم: این دو عمل (امداد رسانی خونی و قمه زنی) هر کدام از یکدیگر جدا هستند و انجام هر دو توسط یک انسان ممکن است و هیچ منافاتی با هم ندارد.

یک فرد مسلمان می تواند در نهمین روز از ماه محرم کمک کند به یک انسانی که احتیاج به خون دارد و در روز دهم به عنوان همدردی با امام حسین علیه السلام قمه زند.

چنانچه این انسان بترسد که خود مبتلا به کم خونی شود می تواند به دستورهای طبی عمل نموده و از موادی استفاده کند که خون ساز است.

جواب دیگر اینکه: آیا امداد رسانی مالی به یک انسان محتاج و فقیر با صرف نمودن مال در راه ترویج معارف و علوم اسلامی منافاتی دارد؟!

آیا مالی که خرج شود در راه اعلای کلام اسلام و نشر معارف دینی اسراف است به جای دادن آن به یک فقیر و نیازمند.

هرگز اینگونه نیست و این دو عمل نیز هر یک مکان خود را دارد. در روایات بسیار مسلمانان توصیه شده اند تا به غذای روحی افراد محتاج (آن غذا که عقیده ایشان را درست کند)، بیشتر رسیدگی نمایند تا به غذای شکم.

یک انسان ثروتمند می تواند افراد محتاج زیادی را تکفل کند، و همو نیز می تواند به قدر توان خود معارف دین مبین اسلام را نشر دهد.

بنا بر این امداد رسانی خونی و قمه زنی هر کدام یک عمل خیر است و کسانی که به گوش آنها این شبهه و امثال آن رسیده است با تفکر و رجوع به کتاب خدا و کلام اهل بیت به یقین می فهمند که هر کدام از این دو عمل جای خود را دارد و نمی شود یکی را فدای دیگر کنیم.

یا امام رضا...

چون نوبت شهادت هشتم امام شد

ناچار از مدینه به طوسش مقام شد

مأمون طلوع دولت خود در غروب یافت

صبح امید زادۀ هارون چو شام شد

کرد آنچه کرد با پدرش پیش از آن پدر

غافل ز دادخواهی روز قیام شد

زان زهر جانگداز که بنهفت در عنب

عناب لاله رنگ علی سبزه فام شد

مأمون شوم و زشت و لعین شادکام گشت

از زهر چون امام مبین تلخ کام شد

ارکان خانۀ تنش آتش گرفت و سوخت

بر خانۀ خدای گه انهدام شد

ثانی کعبه گشت مزار مطهرش

زان مدفنش مطاف خواص و عوام شد

پیچیده شد زمین و رسیدش پسر به سر

پیشش برفت روح ز جسم پدر به در

خوشا به حال کسانی که توفیق عرض ارادت هر چه بیشتر به پیشگاه امام حسین و یاران حضرتش به آنها داده شده است.

با زنده نگاه داشتن یاد خدا و نمایندگان او ایمان در قلبها قویتر و روح معنویات در وجود انسان بیشتر می گردد.

ماه محرم و صفر موسم ابراز همدردی و محبت به خاندان وحی و رسالت است. اهمیت همدردی در این مناسبت به گونه ای بوده و هست که بنا بر روایات اسلامی، حتی پیامبران الهی علیهم السلام پیش از اسلام، یعنی قبل از ولادت امام حسین علیه السلام و به وقوع یافتن جریان سوزناک کربلا، همۀ انبیاء به نحوه ای به یاد مصیبتی که در آینده خواهد آمد برای حضرتش همدردی نموده اند.

جریان پیامبران و همدردی با امام حسین به تفصیل در کتاب بحار الأنوار ذکر شده است.

بیائیم تا زنده هستیم از همدردی با امام حسین و اهل بیت او کوتاهی ننمائیم تا در برزخ و قیامت از فوائد این عمل محروم نمانیم...